Yıl 1968 İ.Ü.İktisat Fakültesi son sınıfındayım. Sınavlar yazılı ve sözlü olarak yapılıyor. İşletme dersi malumunuz, Sevk ve İdare, Mali Cebir ve Maliyet Muhasebesinden oluşuyor.

Her üç dersten de 5 veya üstünde not almak gerekiyordu. Ben yazılıdan geçtim. Sözlü sınavda Mali Cebir ve Muhasebeden de geçtim. Son sınav da Sevk ve İdare. Sevgili hocamız Prof. Dr. Kemal Tosun sorular sordu, ama ben o dersi hiç çalışmadığım için uyduruyorum. Sonunda hocam dedi ki: “Oğlum sen bu derse çalıştın mı?” Ben, sanki maharetmiş gibi “hiç okumadım” dedim. Çalışamadım da değil, okumadım, diyorum. Tabii ki beni geçirmedi. Tam olarak sanıyorum üç dönem gittik geldik. O bana “çalıştın mı” diyor, ben inat etmişim ya “okumadım” diyorum. Neyse üçüncü turda geçtik.

Ben geçtikten sonra sözlü sınavlar kaldırıldı. Galiba biraz da “nasılsa sözlü sınav kalkacak” diye de çalışmıyorum. Böylece sözlü sınavların son kurbanı ben oldum.

İkinci bir gelişme de şöyle oldu. Ben her dönem Sevk ve İdare dersinden kaldığım için bütün derslerden yeniden sınava giriyorum. Tabiidir ki Mali Cebir ve Maliyet Muhasebesinden hiç kalmadım.Bu durumumu gören Maliyet Muhasebe Kürsüsünden bana asistanlık teklifi geldi. Fakat hayatımın sonuna kadar ders çalışmayı göze alamadığım için kabul etmedim.

Kader kısmet insanlara neler yaptırabiliyor? Kabul etsem şimdi ben de emekli profesörlerden olacaktım. Sağlık olsun. Bazen derler ya, bir musibet  kırk nasihatten daha iyidir… Ben olduğum yerden memnunum.

            Saygılarımla.